EL CAMINO, EL DE DENTRO Y EL DE FUERA, NO TIENE FIN: LO HACEN LOS PROPIOS PIES.



EL CAMINO, EL DE DENTRO Y EL DE FUERA, NO TIENE FIN:

LO CONSTRUYEN LOS PROPIOS PIES.

(S. G. I., Madrid, 13 de octubre de 2011)


Es éste un viaje a paisajes naturales, pero también a mis paisajes interiores: imposible delimitar lo que queda a cada lado de la ventana que es mi cámara. Es éste un viaje iniciático al interior de vosotros mismos que pasa por mirar, también, al exterior.

Abrimos una puerta a los caminos que recorren las montañas de Hervás. También, y muy especialmente, a los caminos que os recorren y que quizá nunca hayáis osado hollar. Nos esperan muchos lugares nuevos. Y cada unos de vosotros descubrirá, por su cuenta, otros paisajes interiores no menos hermosos, una tierra virgen: vuestro pequeño reino privado.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Cuando salgas para Ítaca
que tu viaje sea largo,
lleno de aventura, lleno de descubrimiento,
A Lestrigones y Cíclopes,
al furioso Poseidón, no les tengas miedo,
nunca los vas a encontrar en tu camino
si tu pensamiento es elevado, si una especial
emoción toca tu espíritu y tu cuerpo.
Lestrigones y Cíclopes,
el salvaje Poseidón, no vas a encontrarlos
a menos que ya estén en tu alma,
a menos que tu alma te los ponga delante. Que tu viaje sea largo,
que haya muchas mañanas de verano, en las que,
con qué placer y con qué alegría,
entres en puertos nunca vistos antes.
Que pases por los mercados fenicios
y compres cosas bellas:
madreperla y coral, ámbar y ébano,
sensuales perfumes de toda clase,
que visites diversas ciudades egipcias,
para aprender y aprender de sus maestros. No te olvides nunca de Ítaca:
llegar a ella es tu último destino,
pero no te apures en tu viaje,
es mejor que se alargue por años,
y que seas viejo para cuando amarres en la isla,
enriquecido con todo lo que ganaste en el camino,
sin esperar riquezas de Ítaca. Ítaca es quien te dio ese viaje maravilloso,
sin ella nunca hubieras partido,
y ahora ya no tiene nada para darte. Y si ahora la encuentras pobre, no es que te haya engañado:
con la sabiduría y experiencia que ganaste,
ya entenderás de sobra qué significan todas estas Ítaca

Ítaca (C. Kavafis)

Seguidores

viernes, 20 de mayo de 2011

MÍSTICAS NUPCIAS


El cerezo y el almendro de mi jardín se buscan. Se afanan, incomprensiblemente, por alcanzar un inesperado abrazo al que creían haber renunciado. Han decidido, contra toda lógica, entrelazar sus ramas. Ambos tienen ya una cierta edad, y sin embargo hacen gala de un entusiasmo que quizá no les corresponda. Reverdecen impúdicamente ante los ojos extraños, y no les importan mínimamente las miradas indiscretas. Parecen vivir en su propio mundo. Como si la tierra que abrazan sus raíces fuese más cierta que la del resto. O como si hubiesen comprendido que a veces hay que arriesgarse a no tener tierra firme bajo los pies.
El cerezo y el almendro de mi jardín son en apariencia muy diversos. Pero las apariencias muchas veces, casi siempre, engañan. Y ellos no constituyen una excepción a esa regla: el cerezo y el almendro de mi jardín son muy diversos sólo en apariencia. Cuando ambos florecen, para los ojos inexpertos los frutos de sus esperanzas apenas se diferencian. Es más lo que les une que lo que les separa. Y a esa certeza quieren aferrarse con tenacidad, con la voluntad que les salvó de la tala y de la insidiosa carcoma en otro tiempo.
Durante muchos años defendieron sus respectivos espacios; las copas crecieron con sus propias costumbres y vicios, ajenas la una a la existencia de la otra. Pero ahora que se han descubierto, que casi se tocan, han entendido que compartir es mejor que disputar. Las hojas puntiagudas y ligeramente coriáceas del almendro han decidido no herir al compañero. Y en justo pago el cerezo será fiel y leal: no morderá la mano amiga, no clavará sus dentadas hojas en la confianza tierna. Para él, aunque un día pase la fugaz primavera, será siempre cándido como el vestido de una novia.



MÍSTICAS NUPCIAS
Se desposa el vetusto cerezo con la luz.
Extiende,
plantoncillo inexperto,
las escarmentadas ramas.
No teme,
aunque parezca insensato,
quemarse otra vez.
Es el milagro de la fe
que nutre,
con voluntad de vida,
 su savia.

                                         (S. G. I. Madrid, 19 de mayo de 2011)


Para escuchar (a ser posible acompañados... Mejor, muy bien acompañados) a Van Morrison interpretando Someone like you.


8 comentarios:

  1. ¡Hola Salomé!
    Mientras con el místicismo los árboles se acarician con sus ramas, son testigos de quanto les rodea.

    Un beso.

    ResponderSuprimir
  2. Cuánta razón tienes, querido Fernando. Siempre he creído que la perfección se alcanza cuando dos que son el uno con y para el otro, son también con y para el resto. Como decía Benedetti, “porque somos pareja que sabe que no está sola”. En efecto creo que ése constituye un buen motivo para amar, un lazo (y no cadena) que refuerza uniones. Porque las coincidencias no son nunca casuales. Besos.

    ResponderSuprimir
  3. Hola Salome, cuanto tiempo...!!
    Místicas Nupcias, una sola palabra es capaz de cambiar muchas cosas.
    Al igual que esos árboles, con sus simples expresiones, movimientos, encierran algo más grande, miradas, caricias, besos....Con un solo abrazo se puede llegar al cielo.

    "Para la mayoría de la gente, el problema del amor consiste fundamentalmente en ser amado, y no en amar, no en la propia capacidad de amar.
    Erich Fromm"
    Saludos.-

    ResponderSuprimir
  4. En efecto, el suficiente para añoraros intensamente. Aunque, por otro lado, el tiempo pasa tan deprisa a veces…
    Mi naturaleza me impulsa a disfrutar más dando que recibiendo. No obstante, la experiencia me ha demostrado que es correcto y mucho más sensato buscar un equilibrio entre ambos papeles, lograr una merecida correspondencia. Lo contrario, depende de quién tengamos en frente, puede resultar devastador. Conviene, por el propio bien de la relación, ser compensados como merecemos. Creo, por ello, que el amor (y quiero decir el amor, no cualquier otro sentimiento de tantos que con él se confunden habitualmente) pertenece sólo a los justos y generosos; huye de los egoístas y mezquinos. Besos.

    ResponderSuprimir
  5. Siempre, querido Javier, tan conciso, tan preciso, tan sensato y prudente. Pues sí, la actividad más noble. Independientemente de cuál sea el sujeto que se beneficie de ella e incluso independientemente de que éste lo merezca o no. Lo que no obsta para que convenga elegir juiciosamente. Abrazos.

    ResponderSuprimir
  6. Y de esas nupcias nacerá la vida...en las aladas alas del cerezo...¿o en las del almendro quizá?
    Para mi humilde gusto, este texto y su poema se cuentan entre lo mejor de tu escritura. Lo digo y lo firmo.

    ResponderSuprimir
  7. Para mí que es Ud. demasiado generoso, caballero. Pero es una bella cosa la generosidad. y quizá, en el fondo, no resulte nunca demasiada. Yo díría que la vida ha nacido o renacido en los dos. Y es justo que así sea. A ser posible, exactamente en la misma medida. Besos.

    ResponderSuprimir