| Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. | Cuando salgas para Ítaca que tu viaje sea largo, lleno de aventura, lleno de descubrimiento, A Lestrigones y Cíclopes, al furioso Poseidón, no les tengas miedo, nunca los vas a encontrar en tu camino si tu pensamiento es elevado, si una especial emoción toca tu espíritu y tu cuerpo. Lestrigones y Cíclopes, el salvaje Poseidón, no vas a encontrarlos a menos que ya estén en tu alma, a menos que tu alma te los ponga delante. Que tu viaje sea largo, que haya muchas mañanas de verano, en las que, con qué placer y con qué alegría, entres en puertos nunca vistos antes. Que pases por los mercados fenicios y compres cosas bellas: madreperla y coral, ámbar y ébano, sensuales perfumes de toda clase, que visites diversas ciudades egipcias, para aprender y aprender de sus maestros. No te olvides nunca de Ítaca: llegar a ella es tu último destino, pero no te apures en tu viaje, es mejor que se alargue por años, y que seas viejo para cuando amarres en la isla, enriquecido con todo lo que ganaste en el camino, sin esperar riquezas de Ítaca. Ítaca es quien te dio ese viaje maravilloso, sin ella nunca hubieras partido, y ahora ya no tiene nada para darte. Y si ahora la encuentras pobre, no es que te haya engañado: con la sabiduría y experiencia que ganaste, ya entenderás de sobra qué significan todas estas Ítaca |
La imagen me encanta, pasear por el zoo siempre me ha gustado. Guadalupe, me ha gustado mucho la frase que has elegido y la musica.
ResponderEliminarUn fuerte abrazo
Aunque se trate de una naturaleza artificial, yo también le he encontrado siempre un fuerte encanto. Ligado quizá a tradiciones y recuerdos infantiles. Hasta hace muy poco solía ir una vez al año. Quizá debería volver ahora de otra mano. Besos.
EliminarNobles palabras, las tuyas, que claman al cielo, pero ya ves que en este país triunfa lo mezquino y por eso se han cargado al juez Garzón.
ResponderEliminarSalud!
Este país, querido Funambulus, somos todos... Yo no estoy dispuesta a eludir mi parte de responsabilidad en los desaguisados, ni a tirar la toalla. Ante la catástrofe, yo no me siento a llorar. No tengo tiempo que perder; yo me arremango y comienzo a achicar agua. Si te quedas cerca te presto mi cubo. Besos.
EliminarAl leerte la poesía poco a poco va tomando ritmo armónico y la música nace instantáneamente..
ResponderEliminarAun siendo una poesía necesaria ante la injusticia, el pasado cruel que por momentos paso frente a uno. se sienten tus versos
Que gusto leerte..
Un abrazo
Saludos fraternos..
Que tengas un hermoso fin de semana..
Yo también soy de los que creen que no se puede engañar al lector. Probablemente mucho menos si, además, es al tiempo autor. Esto es, indudablemente, una profesión. Y sin embargo... no es sólo eso. Tú ya lo sabes. Besos.
EliminarOdio las disputas, si éstas son violentas, a golpes, me retiro a la oscuridad del olvido.
ResponderEliminarMe gusta el poema pero la parte añadida al final me parece muy lograda.
Goya es, sin duda, mi pintor favorito. No me canso nunca de ver sus obras.
Un abrazo!!
Tú ya sabes, querida Laura, lo que pienso al respecto. No se puede construir armonía sobre el silencio. Mucho menos aún, sistemáticamente, sobre el silencio de los mismos. No estoy dispuesta a ofrecer lo que nunca pediría (y mucho menos exigiría) a un semejante. No se puede robar la palabra y la memoria a las personas. No se puede condenar a la invisibilidad y el miedo, a sentirse diversos y excluidos. Es un principio que protege también a quien no piensa como yo. Por si un día se me fuese la cabeza y decidiese olvidar lo que significa tolerancia.
EliminarEs que Goya supo ver más allá de su época. Y se saltó tantas estúpidas reglas impuestas... Besos.
Unas brillantes y notables palabras, las tuyas, y las de muchos otros, que las elevamos al cielo.....
ResponderEliminarPero en estos momentos de "crisis" y en este país que "es diferente", ya se sabe...
Me ha gustado el poema y la música, es una entrada de las de pensar, te tocan ahí arriba, y enciende un clik, que te hace penar y reflexionar...
Saludos.-
Creo, querido Enrique, que hay conclusiones a las que cualquier mente (y sensibilidad) libre de adoctrinamiento alguno llega por sí misma. Pensemos por tanto (y sintamos) olvidando prejuicios que, en el fondo, sin siempre lastres impuestos. Besos.
EliminarAquellos que luchan sin saber porque lo hacen, clamarian paz si gozasen de tu espíritu. Saludos desde mi terruño.
ResponderEliminarY quién no escogería la paz de poder elegir, querido Jerónimo. Pero dudo mucho que ésta pueda exigir determinadas renuncias. Es un juego perverso ése al que juegan algunos al pretender convertir víctimas en verdugos, o cuanto menos en impedimentos para la grata convivencia. Besos.
EliminarAyy !! de aquello no hablado,
ResponderEliminarlo mal entendido,
tenían las palabras tanta culpa..
la consciencia cuando llega,
es casi imposible ya ?
besos.
Quiero creer, querido Marcelo, que para la conciencia nunca es tarde. Besos.
EliminarQuerida Salomé, leo tu poesia y veo al pueblo Sirio retratado,no entiendo mucho de poesia pero yo lo veo asi.Un abrazo fuerte.
ResponderEliminarTu comentario, querida Teresa, resulta muy interesante. Me parece que no hace más que abundar en lo que siempre he pensado: que el mundo no resulta tan grande como parece y que las fronteras son artificiales. Lamentablemente esto parece ser también cierto por cuanto respecta a la injusticia, que se esparce por doquier sin distinciones de colores o religiones. Besos.
EliminarNo se puede enmendar el dolor, como bien dices, si no se reconoce la culpa. El daño es consciente cuando se infringe desde el poder, desde cualquier forma de poder y abuso. La culpa no existe cuando prevalece el interés; el dolor y la violencia, armas para conseguirlos. ¿ Cómo perdonar entonces? La venganza, más violencia disfrazada de justicia, entrar a formar parte de este círculo vicioso en el que hemos convertido al mundo... Compromiso renovado, Salomé; quizás las palabras puedan resquebrajar este círculo hasta que termine por romperse. Un abrazo
ResponderEliminarEn realidad no dudaba de tu decisión, querida Eva: se nota cuando alguien ha elegido ya el camino. No lo dudes, las palabras pueden ser más sólidas que las piedras. Besos.
EliminarLa oscuridad del pasado ha de ser la transparencia del presente; si queremos verlo claro, claro…
ResponderEliminarSaludos.
Tan importante mantener los ojos abiertos. Y a ser posible, limpios... Besos.
EliminarHAY GENTE QUE BUSCA ENMENDAR ERRORES CON MAS ERRORES, DISCAPACIDAD DEL PODER. NO SE PUEDE PERDONAR... DEMASIADA INJUSTICIA.
ResponderEliminarUN BESO
VENGO DEL BLOG DE EVA Y ME QUEDO POR ACÁ.
TE INVITO A VISITAR MI SITIO.
lujanfraix.blogspot.com
CARIÑOS
Gracias por la invitación. No faltaré. Abrazos.
EliminarPrecioso poema denuncia, cuanta razón en tanta sinrazón, "olvido no es razón
ResponderEliminarsino pozo despiadado".
Cuando algunas gentes lo entenderan.
Besos.
Dziękuję za odwiedziny !
ResponderEliminarpozdrawiam z Polski
Alicja
Es siempre un placer. Abrazos.
EliminarTrès beau texte. Il y a des blessures si profondes qu'on a l'impression ne jamais pouvoir les faire cicatriser. Alors, peut-être, le temps devient le seul recours.
ResponderEliminarRoger
Siempre he creído, querido Roger, que el tiempo, de por sí, nada cura. Sin embargo sí conservo mucha fe en la voluntad, especialmente en la voluntad de reparar. Besos.
Eliminar