EL CAMINO, EL DE DENTRO Y EL DE FUERA, NO TIENE FIN: LO HACEN LOS PROPIOS PIES.



EL CAMINO, EL DE DENTRO Y EL DE FUERA, NO TIENE FIN:

LO CONSTRUYEN LOS PROPIOS PIES.

(S. G. I., Madrid, 13 de octubre de 2011)


Es éste un viaje a paisajes naturales, pero también a mis paisajes interiores: imposible delimitar lo que queda a cada lado de la ventana que es mi cámara. Es éste un viaje iniciático al interior de vosotros mismos que pasa por mirar, también, al exterior.

Abrimos una puerta a los caminos que recorren las montañas de Hervás. También, y muy especialmente, a los caminos que os recorren y que quizá nunca hayáis osado hollar. Nos esperan muchos lugares nuevos. Y cada unos de vosotros descubrirá, por su cuenta, otros paisajes interiores no menos hermosos, una tierra virgen: vuestro pequeño reino privado.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Cuando salgas para Ítaca
que tu viaje sea largo,
lleno de aventura, lleno de descubrimiento,
A Lestrigones y Cíclopes,
al furioso Poseidón, no les tengas miedo,
nunca los vas a encontrar en tu camino
si tu pensamiento es elevado, si una especial
emoción toca tu espíritu y tu cuerpo.
Lestrigones y Cíclopes,
el salvaje Poseidón, no vas a encontrarlos
a menos que ya estén en tu alma,
a menos que tu alma te los ponga delante. Que tu viaje sea largo,
que haya muchas mañanas de verano, en las que,
con qué placer y con qué alegría,
entres en puertos nunca vistos antes.
Que pases por los mercados fenicios
y compres cosas bellas:
madreperla y coral, ámbar y ébano,
sensuales perfumes de toda clase,
que visites diversas ciudades egipcias,
para aprender y aprender de sus maestros. No te olvides nunca de Ítaca:
llegar a ella es tu último destino,
pero no te apures en tu viaje,
es mejor que se alargue por años,
y que seas viejo para cuando amarres en la isla,
enriquecido con todo lo que ganaste en el camino,
sin esperar riquezas de Ítaca. Ítaca es quien te dio ese viaje maravilloso,
sin ella nunca hubieras partido,
y ahora ya no tiene nada para darte. Y si ahora la encuentras pobre, no es que te haya engañado:
con la sabiduría y experiencia que ganaste,
ya entenderás de sobra qué significan todas estas Ítaca

Ítaca (C. Kavafis)

Seguidores

viernes, 3 de febrero de 2012

AÚN TENEMOS MAGIA

Pista hacia el Pinajarro, invierno 2010

THAT OLD BLACK MAGIC
Pudo habernos sorprendido el derrumbe.
O habernos derrumbado
ya sin sorpresa.
Pudo habernos alcanzado del tiempo
la piedra.
Sin embargo somos aún:
estamos.
Pudo.
Pudo el pasado pesar.
Pudo el presente seguir la inercia.
Pero el poder del amor
hace flotar a las piedras.
                                                                                                        (S. G. I. Valencia, 2 de febrero de 2012)

Sisifo de von Stuck

Para escuchar a Ismael Serrano interpretando Un muerto encierras

Y una versión de That old black magic que, con el permiso de Ella Fitzgerald, me gusta particularmente

11 comentarios:

  1. siempre se llevan la piedra de Sísifo.
    La vida es dura, pero el coraje y la libertad siempre itan.thelei tenacidad.
    Buenos días.

    ResponderSuprimir
  2. Buenas Guadalupe. Siempre es una placer meterme en tu blog, tus imágenes son diferentes y cuentas cosas. Un beso fuerte

    ResponderSuprimir
  3. Justo mi filosofía vital, querido Stratis. la rendición es, creo, sólo la última opción. Sólo cuando se nos haya demostrado que... Y aún así, está por ver. Abrazos.

    ResponderSuprimir
  4. Es siempre un placer recibir tu visita, querido Jesús: como un soplo fresco o el trino de los pájaros. Besos

    ResponderSuprimir
  5. Estamos y no es poco, las rocas bajan siempre la ladera sin atender a nada, a su paso crean la fuerza con nosotros lentamente nos movemos.
    Me he reído con el final.

    Ese paisaje es árido, me imagino el lavado que debe de haber ahí cuando llueve torrencialmente.

    besos. Guadalupe.

    ResponderSuprimir
  6. Mientras más me sumerjo más aire me piden mis pulmones y más fuertes los latidos del corazón. Dame aire Salomé, dame aire del bueno.

    ResponderSuprimir
  7. ¡Hola Salomé!
    Nosotros estamos sometidos como las piedras a las fuerzas de la gravedad, atraídos por el centro del planeta Tierra, pero también tenemos la capacidad de flotar como estas piedras.

    Besos.

    ResponderSuprimir
  8. Ya sabes, querido Marce, que la Realidad no existe, existen sólo las realidades. El paisaje en su totalidad dista mucho de ser árido, pero la cámara tiene sus días, como también los tiene quien aprieta el botón. No obstante no te equivocas: cuando aquí llueve, todo se lava. Besos.

    ResponderSuprimir
  9. Te daré, querido Jerónimo, algo mucho mejor: mientras pueda, te daré palabras. Algunos dicen que se las lleva el viento, pero yo nunca lo he creído cierto. Besos.

    ResponderSuprimir
  10. Creo, querido Fernando, que cada uno es tan ligero como le dictan sus deseos. Besos.

    ResponderSuprimir
  11. Preciosos tus versos. A veces si estás atento puedes escuchar entre las piedras el tenue murmullo de la boca besada.
    Salud !

    ResponderSuprimir